جاى خوف از خدا و تصديق رسول او در مقام استهزا برآمدند . [ وَ ما نُرِيهِمْ مِنْ آيَةٍ إِلَّا هِيَ أَكْبَرُ مِنْ أُخْتِها وَ أَخَذْناهُمْ بِالْعَذابِ ] عذاب قومى موسى قحطى و طوفان و ملخ و شپش بود . [ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ ] تا شايد آنها از گمراهىشان باز گردند و رسول ما را تصديق نمايند . [ وَ قالُوا يا أَيُّهَا السَّاحِرُ ] موسى را به اسم ساحر و جادوگر ندا كردند زيرا مىخواستند او را تعظيم نمايند ، چون سحر و جادو در آن زمان قدر و منزلت بزرگى نزد مردم داشت ، يا از آن جهت موسى عليه السّلام را ساحر خطاب كردند كه لفظ « ساحر » اسم براى هر عالم و دانشمند متخصّص بود . و بعضى گفتهاند : قصدشان از خطاب ساحر استهزاى موسى عليه السّلام بود ، كه آنها از شدّت و نهايت احمقى و عنادشان حتّى در حال سختى و گرفتارى استهزا را ترك نمىكردند . بعضى گفتهاند : ساحر كسى است كه در سحر و جادو غالب باشد و غلبه كند و معناى آيه اين است : اى كسى كه با ما به سحر و جادو پرداخت و با سحر خويش ما را مغلوب ساخت . [ ادْعُ لَنا رَبَّكَ بِما عَهِدَ عِنْدَكَ إِنَّنا لَمُهْتَدُونَ ] اگر تو عذاب را از ما برداشتى ما به تو ايمان مىآوريم ، چنانچه آيه در سورهى اعراف گذشت ، بيان آيه نيز گذشت . [ فَلَمَّا كَشَفْنا عَنْهُمُ الْعَذابَ ] موسى عليه السّلام دعا كرد و ما عذاب را از آنها برداشتيم .
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى )ج ۱۳ — صفحه 129
پدیدآورندگان: سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه )
ص۱۲۹