سورهى فاطر
در تفسير جاعِلِ الْمَلائِكَةِ رُسُلًا مرقوم فرمودهاند كه پيامبران و فرشتگان را فرستاده و به اوصيا وحى و الهام و گفتار و رؤياهاى صادق و براى بندگان صالح الهام و سخن و رؤيا ، براى جميع خلقش الهام و رؤيا را قرار داد تا خلق اصلاح گردند و كمبودها جبران شود و نفوس آنها از قوّها به فعلها درآيد . و در تفسير « اولى الاجنحة » فرمودهاند ملائكه صاحبان بالها بر حسب عوالمى كه در آن سير مىكنند و با آن بالها براى اصلاح امور پرواز مىكنند . بر حسب عوالم سهگانه ملك و ملكوت و جبروت تعداد بالها فرق مىكند در اخبار آمده است كه بالهاى جبرائيل ششصد هزار پاست و فاصلهى بالهاى يكى از ملائكه پانصد سال راه با پريدن پرش است . و در اخبار ديگرى آمده است كه ائمّه عليهم السّلام ملائكه را مىبينند و با آنها مصافحه مىكنند . و در تفسير آيهى مباركه : يا أَيُّهَا النَّاسُ اذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ فرمودهاند اصل نعمت ولايت تكوينى است كه از آن به ريسمانى از جانب خدا تعبير مىشود و ولايت تكليفى كه از آن به ريسمان از جانب مردم به سوى خدا تعبير مىگردد . هر چيزى كه به ولايت متّصل است ( به سبب اتّصالش به ولايت ) نعمت مىشود و هر چيزى كه از ولايت منقطع باشد هر چه كه باشد نقمت است . در تفسير آيه شريفه يا أَيُّهَا النَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَراءُ إِلَى اللَّهِ وَ اللَّهُ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ . . . فرمودهاند بىنيازى مانند ساير صفاتش عين ذات