براى خود خدا شفيع مىگيريد .
أَ وَ لَوْ كانُوا لا يَمْلِكُونَ شَيْئاً
و اگر بگيرند آنان از چيزهايى نيستند كه قابل مالكيّت باشند .
وَ لا يَعْقِلُونَ
اين جمله به منزلهى ( بل لا يعقلون ) است .
يعنى ، بلكه خردى ندارند .
قُلْ لِلَّهِ الشَّفاعَةُ جَمِيعاً
بگو : همهى شفاعتها براى خداست ، پس چرا شما غير او را نزد او شفيع قرار مىدهيد .
يا معناى آيه اين است : بلكه آنان جز على را شفيع اتّخاذ كردند كه مظهر تامّ الهى است و به سبب همين مظهريّت است كه اسم خدا بر او اطلاق مىشود .
به كفّار بگو : آيا آن بتها و خدايان باطل را شفيعان و امامان خود اتّخاذ مىكنيد در حالى كه آنها مالك هيچ چيزى نيستند ، حتّى آن هم مالك نفوس و قواى آنها كه هر صاحب نفسى مالك است نيز نمىباشند و آن بتها نسبت به خير و شرّ انسانى خود نيز نادانند و تعقّل نمىكنند تا چه رسد به غير خودشان .
به كفّار بگو : اى گروهى كه شفيعانى مىطلبيد تا نزد خدا براى شما شفاعت بكنند همهى شفاعتها براى على عليه السّلام است ، يعنى جميع مراتب شفاعت و جزئيّات آن مخصوص على عليه السّلام است و هيچ نوع شفاعتى براى هيچ كس نيست ، پس شما چرا از على عليه السّلام رو برمىگردانيد و به سوى غير على عليه السّلام روى مىآورد .
لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
اين جمله در مقام تعليل