وقال : هما ريحانتاي أحب من * أحبهما فاصد فهما الحب تسعد
- على پيوسته روزه داشت وبه ياد خدايش بود . قائم به حق بود وهمواره در حال عبادت
به سر مىبرد .
- أو به بهره خويش از اين دنيا قناعت مىكرد وآنگاه كه مال دنيا به سويش سرازير
مىشد از آن احتراز مىجست .
- على دنيا را سه طلاقه كرده بود وهرگاه مىديد كه دنيا به سوى أو مىآيد ، ندا مىكرد
كه : اى دنيا ( از على ) دور شو .
- من در روز قيامت آنگاه كه تنها شوم ، به سرورانم حسنين وهمچنين به جد آن دو
بزرگوار توسل مىجويم .
- حسنين نور چشمان رسول خدا وسروران جوانان فردوس جاودانهاند .
- پيامبر ( ص ) مىفرمود : " حسن وحسين رياحين زندگانى من هستند ، من كسى كه
اين دو را دوست بدارد دوست دارم " . لذا حب ودوستى آنان را بپذيريد تا به سعادت
نائل گرديد .
ولادت أمير المؤمنين علي عليه السلام
سى سال پس از عام الفيل در روز 13 رجب ، فاطمة بنت أسد علي بن
أبى طالب ( ع ) را در درون كعبه به دنيا آورد . تاريخ چنين فضيلتى را براي احدى به جز
أمير المؤمنين ( ع ) ثبت ننموده است . ولادت على در خانه خدا از جمله مطالبى است كه
عامه ( 1 ) وخاصه ( 2 ) بر آن اتفاق نظر دارند . حفاظ عامه نقل نمودهاند " هنگامى كه أمير المؤمنين
علي عليه السلام در خانه خدا به دنيا آمد ، أبو طالب وارد كعبه شد وگفت :
يا رب هذا الغسق الدجى * والقمر المنبلج المضي
بين لنا من امرك الخفي * ماذا ترى في اسم ذا الصبى
- اى پروردگار اين تاريكى ظلمانى ، واى آفريننده ماه نوراني وتابان !
هامش
( 1 ) مستدرك الصحيحين ج 3 / 483 ، مروج الذهب ج 2 / 2 ، تذكرة خواص الأمة ص 13 ، الفصول المهمة ص 12 ،
محاضرة الأوائل ص 79 ، مطالب السؤول ص 11 ، وديگر مصادر أهل تسنن .
( 2 ) مناقب ابن شهرآشوب ج 1 / 359 ، ج 2 / 50 ، كنز الفوائد ص 115 . . . .