ملاقاة وديدن تو مىشود را قرار دادم ، واگر با اين همه خواسته أم را رد كنى
اميدهايم از توبه يأس مبدل مىگردد ، همچون مالكي كه از بنده خود گناهانى
ديده وأو را از درگاهش طرد نموده ، وآقايى كه از بنده اش عيوبى ملاحظه
نموده واز جوابش سرباز مىزند .
واي بر من اگر رحمت گسترده ات مرا فرا نگيرد ، اگر مرا از درگاهت
طرد كنى ، بعد از درگاهت به درگاه چه كسى مراجعه كنم .
واگر براي دعايم درهاى قبول را گشوده ، ومرا به رساندن به
آرزوهايم شادمان گردانى ، همچون مالكي مىباشى كه لطف وبخششى
را آغاز نموده ، ودوست دارد آن را به انجام رساند ، ومولايى كه لغزش
بنده اش را ناديده انگاشته وبه أو رحم نموده است .
ودر اين حالت نمىدانم كدام نعمتت را شكر گذارم ، آيا آن هنگام كه
به فضل وبخششت از من خشنود شده ، وگذشته هايم را بر من ببخشائى ،
يا آنگاه كه با آغاز نمودن كرم واحسان بر عفو وبخششت مىافزايى .
پروردگارا ! خواسته أم در اين جايگاه ، يعنى جايگاه بنده فقير نا اميد ،
آنست كه گناهان گذشته أم را آمرزيده ، ودر باقيمانده عمرم مرا از گناه
بازدارى ، وپدر ومادرم كه دور از خانه وخانواده وغريبانه در زير خاكها
قرار دارند را مورد آمرزش قرار دهى .
تنهائيشان را با أنوار احسانت از بين برده ، ووحشتشان را با آثار غفران
صحيفة الرضا ( ع ) ( فارسي ) — صفحة 45
مساهمون: الشيخ جواد القيومي
ص٤٥