پس اى مولايم آيا أو كه اميدوار به توست را در چنگال بلا رها
مى كنى ، آيا أو كه به تو پناهنده است را در درياى بيكران غوطه ور باقي
مى گذارى .
مولايم ! اگر در تقوى وخويشتن دارى خود را برنج نمى اندازم ، ودر
عبادت وبندگى به مقام وخشنودى تو نرسيده أم ، ودر زمره گروهى
قرار نگرفته أم كه دنيا را رها ساخته اند .
شكمهايشان از گرسنگى به كمر چسبيده ، ولبها از تشنگى خشك ،
وديدگان از أشك كور گرديده است ، بلكه با اعمالي اندك وگناهان
وخطاهاى بسيار وجانى كه به راحتى خود كرده وبه كارهاى زشت عادت
نموده نزد تو آمده أم .
پروردگارا ! آيا براي رسيدن به تو وچنگ زدن به ريسمانت كفايت
نمى كند كه دوستدار أولياء تو ومحب آنان بوده ، وهمانند ايشان خود را
براي تحمل بلاها آماده ساخته ، ورنج وناراحتى مرا فراگرفته است .
آيا كفايت نمى كند كه در ميان ايشان مظلوم بوده وخشم خود را فرو
مىنشانم ودر غمها وغصه ها غوطه ور مى باشم .
خدايا ! آيا اين اعمال احترامى برايم نزد تو نمى آورد كه زائل نشود ،
وذمه اى كه مرا از بلاها در أمان دارد ، پس پروردگارا چرا مرا كه در گناهان
غرق شده أم را باز نمى دارى ، ومرا كه به آتش دشمنت سوخته أم را رها
مى سازى .
صحيفة المهدي ( ع ) ( فارسي ) — صفحة 141
مساهمون: مؤسسة النشر الإسلامي التابعة لجماعة المدرسين بقم المقدسة
ص١٤١