اى معاوية ! همواره نزد تو بندگانى هستند كه دندان به گوشت مردم
فرو مى برند ، به خدا قسم اگر بخواهم كارى مى كنم كه ناگواريهائى شديد
برايت پيش آيد ونفسهايتان به تنگى گرايد .
سپس اين اشعار را خواند :
اى معاوية آيا عبد سهم را فرمان مى دهى كه مرا در حضور مردم
ناسزا بگويد .
هنگاميكه قريش مجالس فرآهم مى آورند وتو مى دانى كه آنها چه
منظورى دارند .
تو از روى ناداني به من ناسزا مى گوئى با كينه اى كه هميشه از ما به
دل دارى .
آيا تو هم به مانند من پدرى دارى ، كه به آن افتخار كنى يا نيرنگ
مى بازى .
اى پسر حرب تو جدى مانند جد من ندارى ، كه فرستادهء خداست
اگر بخواهى جدها را به ياد آورى .
مانند مادر من مادرى در قريش نيست كه فرزندان با حسبي از آن
زاده شود .
صحيفة الحسن ( ع ) ( فارسي ) — صفحة 319
مساهمون: الشيخ جواد القيومي
ص٣١٩