مى دانست آن حضرت در نهاد مردم موقعيت بزرگى را داراست ودر بين
مردم محبوبيت عظيمى دارد ، واز طرف ديگر نمى توانست براي مخالفت
با امام از حربهء قتل عثمان وخونخواهى از أو استفاده كند ، چرا كه آن
حضرت به هنگام مؤحاصره عثمان از مدافعين أو بشمار مى آمد .
آنچه از مذاكرات معاوية با يارانش بدست آمد عبارت بود از :
1 - نوشتن نامه هائى براي بزرگان ورؤساى قبائل وسرشناسان
شهرها ودادن رشوه هاى كلان به آنها .
2 - اعزام جاسوسان وخبر گزارانى به همه شهرهائى كه خلافت
امام را پذيرفته بودند .
در اجراى اين امر دو جاسوس ماهر ومورد اعتمادش را به كوفه
وبصره فرستاد ، اين دو جاسوس در كوفه وبصره دستگير شده وامام حسن
عليه السلام وعبد الله بن عباس كه از طرف امام حاكم بصره بود آن دو را بقتل
رساندند .
پس از اين جريان امام طي نامه اى به معاوية اخطار كرد وأو را
تهديد به جنگ نمود ، معاوية كه از وصول نامه امام بشدت ناراحت شده
بود در صدد بر آمد از فريبكارى خود عذرخواهى نموده واز خودش در
برابر كار زشتى كه مرتكب شده دفاع كند ، ودر اين مورد چاره اى جز اين
نداشت كه خوشحالى خود از شهادت أمير المؤمنين عليه السلام را انكار كند ،
ودر باره اعزام جاسوسها هم بهتر ديد كه جريان را مسكوت گذارد واز بيان
آن چشم پوشى نمايد .
معاوية در پاسخ نامه عبد الله بن عباس نيز همين شيوه را به كار برد ،
صحيفة الحسن ( ع ) ( فارسي ) — صفحة 24
مساهمون: الشيخ جواد القيومي
ص٢٤