پيامبر ريشهء آن ، وعلى ساقهء آن وسوگند به خدا كه ما ميوه آن
درختيم ، هر كه به شاخه اى از شاخه هاي آن چنگ زند نجات يافته ، وهر
كه از آن تخلف ورزد در آتش سقوط مى كند .
آنگاه حضرت علي عليه السلام از آخر جمعيت برخاست ، در حالي كه
رداء ايشان از پشت سرش كشيده مى شد ، تا اينكه بالاى منبر كنار امام
حسن عليه السلام قرار گرفت ، وبين چشمهاى ايشان را بوسيد ، وفرمود : اى پسر
پيامبر حجتت را بر مردم ثابت كرده ، واطاعتت را واجب ساختى ، پس
واي بر كسى كه تو را مخالفت نمايد .
( 15 ) خطبهء آن حضرت
در فضيلت أهل بيت بعد از شهادت پدرش
روايت شده : هنگامى كه أمير المؤمنين عليه السلام به شهادت رسيد ،
امام حسن عليه السلام بالاى منبر رفت وخواست سخنى بگويد ، اما گريه ايشان
را أمان نداد ، لحظاتى نشست آنگاه ايستاد وفرمود :
سپاس خدائى را سزاست كه در آغاز يگانه بود ، ودر أزل به
خداوندى برترى يافت ، به بزرگى وتوانائى برتر گرديد ، آغاز نمود آنچه
را ايجاد كرد ، وپديد آورد آنچه را كه خلق نمود ، در حالي كه نمونه اى در
گذشته از آنها وجود نداشت .
صحيفة الحسن ( ع ) ( فارسي ) — صفحة 135
مساهمون: الشيخ جواد القيومي
ص١٣٥