تعالى كه ميفرمايد : * ( وَقَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْكِبَرِ عِتِيًّا ) * ( 1 ) و بدرستى كه از پيرى در نهايت ناتوانى رسيدهام يعنى از شصت سال تجاوز كردم .
و روايت شده كه فرياد مىزند اى مردمان شصت ساله خود را در شما مردگان بياوريد و گروهى از بزرگان گفتهاند همانا كسى كه خود را به اول شصت سال برساند مرگ او نزديك مىشود و بعضى از شاعران چنين سرودهاند :
تزوّد من الدنيا فانك لا تبقى
و خذ صفوها لمّا صفت ودع الزّلقا
و لا تأمنن الدهر انى امنته
و لم يبق لى خلَّا و لم يبق لى خلفا
و ديگرى گفته است
تزوّد من الدنيا فانك راحل
و بادر فان الموت لا شكّ نازل
و انّ امرء قد عاش ستين حجة
و لم يتزوّد للمعاد فجاهل
1 - از سراى دنيا توشه برگير زيرا كه در آن باقى نمىمانى و خوشيهايش را بگير ولى لغزشش را واگذار .
2 - و از روزگار ايمن مباش ، همانا من خويش را ايمن دانستم كه نه دوست و نه جانشينى برايم باقى گذارد .
3 - زاد و توشه از دنيا بردار زيرا كه تو كوچكننده اى و شتاب
Footnote
( 1 ) مريم 9 .