ضميمه اول نگارش اوستا
آبه فرانسوانو « 1 » در مقالهاى كه در « مجله تاريخ اديان » « 2 » ( ج 95 ، 1927 ، ص 199 - 149 ) منتشر كرده ، كوشيده است باستناد نوشتههايى ، كه درباره مشاجرات و مناظرات دينى بين عيسويان و زردشتيان ، از مسيحيان سريانى باقى مانده است ، اين موضوع را باثبات برساند ، كه متون مقدس مزديسنان تا اواسط قرن هفتم ميلادى سينه به سينه حفظ مىشده ، و زردشتيان تا سالهاى آخر سلطنت ساسانيان كتب مذهبى مدون نداشتهاند . آنگاه در اواخر دوره ساسانى چون موبدان زردشتى بيم آن را داشتهاند ، كه روايات و سنن كهن مذهبى آنان در معرض تباهى و فراموشى قرار گيرد ، و نيز خواستهاند پيروان خود را از مزايايى ، كه اسلام براى « اهل كتاب » قائل بود ، برخوردار كنند ، به تدوين اوستاى ساسانى پرداختهاند . سپس او فرضيه خود را چنين ادامه ميدهد : راست است ، كه لفظ « اوستا » در قرن ششم و شايد در قرن هفتم ميلادى معمول و متداول بوده است ، ولى معناى اين كلمه در آن زمان بطور ساده عبارت بوده از قانونى ، كه به صورت روايات شفاهى ، سينه به سينه حفظ
هامش
( 1 ) -L'abb Francois Nau( 2 ) -Revue de L'histoire des Religions