بنزد محمد ( ص ) كه روى تلى از مشك قرار دارد و على عليه السّلام نيز با او است برسد ، و اين است گفتار خداى عز و جل : « و چون او را ( بر اين تفسير يعنى على عليه السّلام را ) نزديك ( و مقرب درگاه خدا و رسول ) بينند چهرهء كسانى كه كفر ورزيدند بدريخت ( و سيه گون ) گردد » ( سورهء ملك آيه 27 ) پس نوح ( نزديك آيد و ) بمحمد ( ص ) گويد : اى محمد همانا خداى تبارك و تعالى از من پرسيد كه آيا تبليغ رسالت كردى ؟ و من پاسخدادم آرى ، پس فرمود : كيست كه براى تو گواهى دهد ؟ من گفتم محمد ( ص ) ، پيغمبر ( ص ) ( بجعفر بن ابى طالب و حمزة بن عبد المطلب ) فرمايد : اى جعفر و اى حمزه برويد و براى نوح گواهى دهيد كه او تبليغ رسالت كرد ، امام صادق عليه السّلام فرمود : پس جعفر و حمزه گواهان تبليغ رسالت پيغمبرانند ، من عرضكردم : قربانت پس على عليه السّلام كجاست ؟ فرمود : مقام آن حضرت بالاتر از اين است .
393 - جميل از امام صادق عليه السّلام روايت كند كه فرمود : رسول خدا ( ص ) چنان بود كه نگاههاى خود را ميان اصحاب خود تقسيم ميكرد ، و بهر يك بطور مساوى نگاه ميكرد . 394 - امام صادق فرمود : هيچ گاه رسول خدا ( ص ) با كنه خرد خود با بندگان خدا سخن نگفت ، رسول خدا ( ص ) فرمود : ما گروه پيمبران مأموريم كه با مردم باندازهء عقل و خرد آنها سخن گوئيم .
[ نشانهء شيعه ]
395 - مالك بن عطية گويد : به امام صادق عليه السّلام عرضكردم : من مردى از قبيلهء بجيلهام ،