سؤال : معنى وَ رَفَعَ أَبَوَيْهِ عَلَى الْعَرْشِ وَ خَرُّوا لَهُ سُجَّداً « 1 » چيست ؟ چگونه آن حضرت اجازه داد كه در برابرش سجده كنند ، در حالى كه سجده براى غير خدا جايز نيست . پاسخ : براى اين سؤال چند پاسخ وجود دارد ؛ نخست : غرض خداوند از « سجده » به خاك افتادن در برابر خداوند و براى او و به شكرانهء جمع كردن مجدّد آنان در كنار يكديگر بوده است . نظير اينكه مىگوييم : « إنّما صلّيت لوصولي إلى أهلي . » ( نماز خواندم به سبب اينكه به خانواده‌ام رسيدم . ) يا « صمت لشفائي من مرضي » ( به خاطر شفا يافتن و رهايى از چنگال بيمارى ، روزه گرفتم ) . كه در همهء اين موارد منظور « به خاطر آن » بوده است ، نه « براى آن » اگر ايراد شود كه آيهء : يا أَبَتِ هذا تَأْوِيلُ رُءْيايَ مِنْ قَبْلُ قَدْ جَعَلَها رَبِّي حَقًّا « 2 » موجب بطلان اين تأويل است ، مىگوييم : اين تأويل از نظر معنى ، نه در ظاهر ، مطابق همان رؤيا مىباشد زيرا تعبير رؤياى آن حضرت عليه السّلام يعنى مشاهدهء سجدهء ستارگان و ماه و خورشيد در برابر او ، رسيدن وى به بالاترين