كسانى كه به سوى خدا بازگشتهاند ، كسانى هستند كه آنان ، جامعه و خانوادههاىشان از ايمان دور بودند ولى بعد به بهشت ايمان بازگشتند ، و پيروى از راه آنان به معناى پذيرفتن روش آنان است كه با روشهاى جامعهء جاهلى مغايرت دارد . روش آنان برائت جستن از طاغوت و طرفداران او ، و برائت جستن از فرهنگ و نظامهاى طاغوتى ، وبرگزيدن شيوهء رويارويى و مقابله با طاغوت بجاى تسليم در برابر اوست .
اين وابستگى ، مجاهد را بطور كلّى از محيط خانوادگى او جدا نمىكند ( مگر در شرايط رويارويى سخت ) ؛ بلكه وابستگى خود را به خط جهاد ، اصل و اساس روابط خود قرار داده ، كه براساس آن فرهنگ خود را باز مىيابد و تصميمات لازمه را اتّخاذ مىكند ، امّا در خانوادهء خود همچنان به عنوان يك عضو مفيد باقى مىماند ، به آنان نيكى مىكند ، در امور زندگى با آنان همكارى مىنمايد مشروط به اينكه با شيوهء جهادى او تضاد و تعارض نداشته باشد . بلكه او سعى مىكند خانواده را نيز به سوى خط جهاد سوق دهد ، و هرگز نااميد نمىشود ، زيرا اميدوار است خداوند آنان را به راه درست هدايت كند .
شايسته است دراين جا حديث شريف منقول از امام صادق عليه السلام را با گوش جان بشنويم و بخوانيم :
حضرت صادق عليه السلام فرمود :
« برّ الوالدين من حسن معرفة العبد باللَّه ؛ إذ لا عبادة أسرع بلوغاً بصاحبها إلى رضا اللَّه تعالى من حرمة الوالدين المسلمَين لوجه اللَّه ؛ لأنّ حق الوالدين مشتقّ من حقّ اللَّه تعالى إذا كانا على منهاج الدين والسنّة . ولا يكونان يمنعان الولد من طاعة اللَّه إلى معصيته ، و من اليقين إلى الشكّ ، و من الزهد إلى الدنيا ، ولا يدعوانه إلى خلاف ذلك . فإذا كانا كذلك
احكام جهاد (فارسى) — صفحة 154
مساهمون: دانش
ص١٥٤