فصل هيجدهم
آداب برخاستن از سجده
- اصبغ بن نباته : أمير مؤمنان ( عليه السلام ) هر گاه سر از سجده بلند مى كرد ، مى نشست
تا آرام گيرد ، سپس بر مى خاست .
- امام صادق ( عليه السلام ) : هر گاه مردى سجده كرد وخواست برخيزد ، با همه دستش
بر زمين تكيه نكند ، بلكه ( فقط ) كف دستانش را بر زمين بگسترد بي
آنكه نشيمنگاهش را بر زمين نهد ( 1 ) .
- امام كاظم ( عليه السلام ) : هنگامى كه سر از سجده دومت در نماز برداشتى ، پيش از
برخاستن اندكى بنشين ، سپس زانوانت را پيش از دستانت بر زمين
بگذار ودستانت را باز كن وبا تكيه به هر دو برخيز كه اين وقار مرد
مؤمن فروتن در برابر پروردگارش است .
- امام صادق ( عليه السلام ) : هر گاه على ( عليه السلام ) از دو ركعت أول بر مى خاست ، مى گفت : با
توانايى ونيروى تو بر مىخيزم ومى نشينم ( 2 ) .
- هر گاه از سجده بر مىخيزى ومى ايستى ، بگو : " خدايا ، پروردگارم با
پاورقی
( 1 ) يعنى چون پيران وناتوانان بر نخيزد .
( 2 ) در " استبصار " چنين آمده است : " على ( عليه السلام ) هرگاه از سجده بر مى خاست ومى ايستاد ، مى گفت . . . " .