- سماعه : از ايشان ( 1 ) پرسيدم آيا ركوع وسجود در قرآن نازل شده است ؟
فرمود : بلى ، گفته خداى عز وجل : " اى ايمان آورندگان ، ركوع وسجود كنيد " .
پس گفتم : حد ركوع وسجود چيست ؟ فرمود : آنچه از ركوع كفايت
مى كند ، سه تسبيح است . مى گويى : سبحان الله ، سبحان الله ، تا سه بار
وهر كس كه توان طول دادن ركوع وسجودش را دارد ، آن دو را تا آنجا كه
مى تواند با تسبيح وستايش وبزرگداشت خداوند ودعا وزارى طول
بدهد كه بنده در سجده از هر وقت ديگر به پروردگارش نزديكتر است .
واما امام هنگامى كه براي مردم اقامه جماعت مى كند ، سزاوار نيست كه
نماز را با آنان طول بدهد ، زيرا در ميان مردم ، اشخاص ناتوان وگرفتار
هستند ، همانا پيامبر خدا ( صلى الله عليه وآله ) هنگامى كه با مردم نماز مى خواند بر آنان
سبك مى گرفت ( 2 ) .
- زراره : هر گاه زن به نماز مى ايستد ، دو پايش را كنار هم مى نهد وميان آن
دو فاصله نمى دهد ودستانش را به سبب پستانهايش به سينه
مىچسباند ودر ركوع ، بر بالاى زانوانش ورانش مى نهد تا زياد خم
نشود وسرينش بالا بيايد . در نشستن بر سرين بنشيند ونه آنگونه كه
مرد مى نشيند وهنگامى كه به سجده مى رود زانوانش را پيش از
دستانش بر زمين مى گذارد وسپس چسبيده به زمين سجده مى كند ، در
نشستن رانهايش را به هم مىچسباند وزانوانش را از زمين بلند مى كند
وهنگام برخاستن نرم وآهسته بر مى خيزد ونخست سرينش را بلند
هامش
( 1 ) دانشمندان حديث شناس به اين گونه أحاديث " مضمر " مى گويند ، زيرا راوي ، گوينده سخن را با
ضمير ياد كرده است . تحقيقات گسترده ، گوينده برخى از اين أحاديث را معين كرده است كه در اينجا
به احتمال فراوان امام صادق ( عليه السلام ) مى باشد .
( 2 ) " استبصار " فقط از ابتداى حديث تا " سه بار سبحان الله " را آورده است .