الصلاة في الكتاب والسنة ( فارسي ) — صفحة 63

مساهمون: محمد الريشهري

ص٦٣

- هنگامى كه به قبله رو كردى ، دنيا را وآنچه در آن است ومردم را وآنچه در پى آنند ، فراموش كن وبه چشم دل ، بزرگى خدا را نظاره كن وايستادنت را در پيشگاهش - آن روز كه هر كس از آنچه فرستاده آگاه مى شود وبه سوى مولاي حقيقيش باز گردانده مى شود - به ياد آر ، ايستادنى بر يك پاى ترس ويك پاى اميد . پس هنگامى كه خدا را بزرگ دانستى ( تكبير گفتى ) ، آنچه را در ميان آسمان برين وخاك زيرين است كوچك بشمار ، بي گمان آن هنگام كه خداوند از دل كسى كه أو را بزرگ شمرده اما از حقيقت آن امتناع دارد آگاه شود ، مى گويد : اى دروغگو آيا مرا گول مى زنى ؟ به عزت وجلالم سوگند ، از شيرينى ذكرم محرومت مى سازم واز نزديكى به درگاهم وشادمانى مناجاتم ، مانع مى شوم . وبدان كه خدا به خدمت تو احتياجى ندارد واز عبادت ودعاى تو بي نياز است وتنها براي اين دعوتت كرده كه تو را ببخشايد واز مجازاتش دور كند وبركتهاى رحمتش را به تو مژده دهد وراه رضايتش را به تو بنمايد ودر آمرزشش را بر تو بگشايد . - از سنتهاى إدريس : هنگامى كه به نماز داخل شديد ، فكر وذكر خود را به آن مشغول كنيد وخدا را با پاكى وخالى بودن از غير بخوانيد ومصلحت وسود خويش را با خوارى وفروتنى وفرمانبردارى وبىچارگى از أو بجوييد . 13 / فروتنى قرآن : " حتما مومنان رستگار شدند . آنان كه در نمازشان فروتنند . " - امام على ( عليه السلام ) - در باره گفته خداوند : " آنان كه در نمازشان فروتنند " - فرمود : منظور ، فروتنى در دل است واين كه مسلمانان را در سايه مهر خود بگيرى ودر نماز به اين سو وآن سو رو نكنى .