الرحمن الرحيم " را آشكارا گفت .
- زيد بن علي : بر امام باقر ( عليه السلام ) وارد شدم . " بسم الله الرحمن الرحيم " را ياد
كرد وگفت : مى دانى در باره " بسم الله الرحمن الرحيم " چه نازل شده
است ؟ گفتم : نه . فرمود : همانا پيامبر خدا ( صلى الله عليه وآله ) خوش صداترين مردم در
خواندن قرآن بود . در صحن كعبه ( 1 ) با صداى بلند نماز مى خواند وعتبة
بن ربيعه وشيبة بن ربيعه وأبو جهل بن هشام وگروهى از آنان به قرائت
أو گوش مى دادند . وبسيار مى شد كه حضرت " بسم الله الرحمن
الرحيم " را قرائت وصداى خود را به آن بلند مى كرد . پس آن ها
مى گفتند : همانا محمد نام پروردگارش را تكرار مى كند ، آن هم چه
تكرارى . بي گمان خدايش را دوست دارد . پس فرمان مى دادند كسى
بايستد وبه حضرت گوش بسپارد تا پس از خواندن بسم الله آن ها را
براي شنيدن بقيه قرائت حضرت خبر كند . پس خداوند در اين باره نازل
كرد : " وچون در نماز پروردگارت را به يگانگى ياد مى كنى " [ يعنى چون ]
بسم الله الرحمن الرحيم ، مى گويى ، " با نفرت پشت كنند " .
- امام صادق ( عليه السلام ) : پيامبر خدا ( صلى الله عليه وآله ) هنگامى كه با مردم نماز مى گزارد ، " بسم الله
الرحمن الرحيم " را آشكارا مى گفت . پس منافقانى كه در پشت سر
حضرت بودند ، صفهاى نماز را ترك مى كردند وهنگامى كه پيامبر از
بسم الله سوره مى گذشت ، به جايگاهشان باز مى گشتند وبه يكديگر
مى گفتند : محمد نام پروردگارش را تكرار مى كند ، آن هم چه تكرارى .
بي گمان پروردگارش را دوست دارد . پس خداوند در اين باره نازل كرد :
" وچون در نماز پروردگارت را به يگانگى ياد مى كنى ، با نفرت پشت مى كنند " .
- " بسم الله الرحمن الرحيم " سزاوارترين جزء نماز به آشكار كردن است . به
سبب گفته خداوند عز وجل : " وچون در نماز پروردگارت را به يگانگى ياد
مى كنى ، با نفرت پشت كنند " .
هامش
( 1 ) منظور از حياط وصحن دور كعبه ، همان مسجد الحرام است .