- پيامبر خدا ( صلى الله عليه وآله ) : نيكو حال تر از همه دوستانم ، مؤمني سبكبار است كه
بهره اى فراوان از نماز دارد .
- هيچ كس وضويى كامل ونيكو نمى گيرد وسپس براي نماز به مسجد
نمى آيد ، مگر اينكه خداوند با لطف وخوشى از أو استقبال مى كند ،
همچون خوشحالى خانواده شخص غائب هنگام ورودش .
- هيچ صبح وشبى نيست مگر اينكه قطعه هاى مختلف زمين به يكديگر ندا
مى دهند : اى همسايه ، آيا امروز ، بنده اى صالح بر تو گذشته كه نماز
خوانده يا خدا را ياد كرده باشد ؟ پس اگر بگويد : آرى ، آن را برايش
فضيلتى مى بينند .
- پروردگارتان از چوپانى كه بر پاره سنگى در قله كوه براي نماز اذان
مى گويد ونماز مى خواند خوشش مى آيد . سپس خداى عز وجل مى فرمايد : به
اين بنده أم بنگريد ، از ترس من اذان مى گويد ونماز مى خواند ، بنده أم را
بخشيدم وأو را به بهشت بردم .
- امام على ( عليه السلام ) : هنگامى كه انسان در نماز است ، كالبد ولباسش وهر چه در
أطراف اوست ، تسبيح مى گويد .
- امام سجاد ( عليه السلام ) : نمازگزار تا آنگاه كه در نماز است ، در پيشگاه خداى عز وجل
ايستاده است .
- امام باقر ( عليه السلام ) : هنگامى كه [ نمازگزار ] به قبله رو مى كند ، به خداوند رحمان
رو كرده است ، جز أو خدايى نيست .
- درباره گفته خداوند متعال ( وياد خدا بزرگتر است ) - : ياد كردن خدا از
أهل نماز بزرگتر از ياد كردن ايشان از خداست . آيا نمى بيني كه أو خود
مى فرمايد : " مرا ياد كنيد ، شما را ياد مى كنم " ؟
الصلاة في الكتاب والسنة ( فارسي ) — صفحة 46
مساهمون: محمد الريشهري
ص٤٦