- نماز ، از دستورات دين ودر آن ، خشنودى پروردگار عز وجل نهفته وراه روشن
پيامبران است .
- ديني كه ركوع وسجود در آن نباشد ، هيچ خيرى ندارد .
- خداوند متعال فرموده است : نماز را بين خود وبنده أم دو نيمه كرده أم
وآنچه بخواهد به أو مى دهم .
پس هنگامى كه بنده مى گويد : * ( الحمد لله رب العالمين ) * خداوند متعال
مى گويد : بنده أم مرا ستود . وهنگامى كه گفت : * ( الرحمن الرحيم ) * خداوند
متعال مى گويد : بنده أم مرا ستايش كرد وهنگامى كه گفت : * ( مالك يوم
الدين ) * مى گويد : بنده أم مرا بزرگ داشت ( يك بار فرمود : بنده أم [ امرش را ]
به من واگذارد ) وهنگامى كه گفت : * ( إياك نعبد وإياك نستعين ) * مى گويد :
اين ميان من وبنده أم مى باشد وآنچه خواست به أو مى دهم . پس هنگامى
كه گفت : * ( اهدنا الصراط المستقيم ) * مى گويد : اين براي بنده أم مى باشد
وآنچه خواست به أو مى دهم ( 1 ) .
فائده :
صاحب كتاب بزرگ جواهر الكلام في شرح شرائع الاسلام پس از نقل
روايتهايى در فضيلت نماز مى گويد : اين فضيلت ، اختصاص به
نمازهاى پنجگانه واجب ندارد ، گرچه برخى خبرها مخصوص به
آن هاست . بلكه گفته مى شود منظور هر روايتي كه واژه صلاة دارد آن ها
هستند ، چون معروف ورايج بوده وجز آن ها نماز ديگرى را از بنده
نمى خواهند ، اما دقت در آنچه از پيشوايان رسيده كه برخى صراحت
هم دارند حكم مى كند در اين فضيلت ، ميان واجب ومستحب فرقى
نگذاريم وهر دو را بهترين كار بدانيم .
هامش
( 1 ) در نقل تفسير تبيان چنين آمده است : " بنده أم مرا بزرگ داشت . سپس فرمود : اين براي من وبقيه
براي اوست " .