اين عده نيز ناگهان غافلگير شدند و هنگامى به خود آمدند كه مغولان بدانها حملهور شده و به رويشان شمشير كشيده بودند .
از اين رو به دشمن پشت كردند و گريختند .
گروهى از ايشان به تبريز رسيدند .
مغولان براى اوزبك بن پهلوان ، فرمانرواى آذربايجان ، پيام فرستادند و به او گفتند :
« اگر با ما همدست هستى ، پس از خوارزميان هر كس را كه به پيش تو آمده به ما تسليم كن ، و گرنه به ما بگو كه با ما همدست نيستى و از ما فرمانبردارى نمىكنى . »
اوزبك بن پهلوان ، به دريافت اين پيام ، خوارزميانى را كه به تبريز روى آورده بودند گرفت و برخى را كشت و برخى ديگر را اسير كرد .
آنگاه اسيران و سرهاى كشتهشدگان را نزد مغولان فرستاد .
با اينها مقدار بسيارى نيز پول و جامه و اسب پيشكش كرد .
در نتيجه ، مغولان از شهرهاى او برگشتند و به سوى خراسان رفتند .
همهء اين كارها را لشكريان مغول در حالى كردند كه شمارهء ايشان زياد نبود و نزديك به سه هزار مىرسيد .
اما خوارزميانى كه از پيش مغول گريختند نزديك به شش هزار پياده بودند . لشكر اوزبك بن پهلوان از مجموع سپاهيان مغول و خوارزم هم بيشتر بود . با اين وصف نه اوزبك بن پهلوان و نه
الكامل في التاريخ ( تاريخ كامل ) ( فارسي ) — صفحة 260
مساهمون: ابن الأثير
ص٢٦٠