مبارك ابن شبل كلابى ، و امير طغان ارسلان بن مكر ، صاحب بدليس و ارزن با او بودند .
او با اين عده به قصد پيكار با فرنگيان روانهء شام شد .
فرنگيان وقتى دانستند كه مسلمانان براى پيكار با آنان عزم خود را جزم كردهاند ، با نيروى جنگى و نفرات خود كه عبارت بودند از سه هزار سوار و نه هزار پياده ، حركت كردند و نزديك اثارب ، در موضعى كه تل عفرين خوانده مىشد فرود آمدند .
اين محل ميان كوههائى بود كه جز از سه طرف ، براى دسترسى بدان هيچ راه ديگرى وجود نداشت .
شرف الدوله مسلم بن قريش نيز در همين محل به قتل رسيد .
فرنگيان گمان مىكردند كه به علت وجود گذرگاههاى تنگ هيچكس به محل آنها راه نخواهد يافت . لذا وقتى به قدرت و نيروى مسلمانان پى بردند ، در آنجا ، چنان كه عادتشان بود ، به وقت گذرانى پرداختند . و به ايلغازى نامه نوشتند كه : « خود را براى آمدن به - پيش ما در زحمت نينداز ، چون ما خود قريبا پيش تو خواهيم آمد . »
ايلغازى ياران خود را از آنچه فرنگيان گفته بودند آگاه ساخت و به مشورت پرداخت كه با دشمن چه بايد كرد .
آنان توصيه كردند كه فرصت را از دست ندهد و به دشمن حمله كند .
او نيز چنين كرد و با افراد خود به سوى موضعى كه فرنگيان گرفته بودند روانه شد .
مسلمانان از راههاى سهگانه شروع به پيشروى كردند . فرنگيان به علت سختى راه ، عقيده داشتند كه احدى نمىتواند در محل آنان
الكامل في التاريخ ( تاريخ كامل ) ( فارسي ) — صفحة 279
مساهمون: ابن الأثير
ص٢٧٩