أَ كَفَرْتَ بِالَّذِي خَلَقَكَ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ مِنْ نُطْفَةٍ ثُمَّ سَوَّاكَ رَجُلًا « 1 » . حتّى همراه بودن و مصاحبت شامل انسان و چهارپا نيز مىشود دليل بر - اين مطلب از زبان عرب كه قرآن به زبان آنها نازل شده زيرا در اين آيه مى - فرمايد وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا بِلِسانِ قَوْمِهِ عربها الاغ را مصاحب و رفيق راه خود گفتهاند در اين شعر دقت كن :
بديدن هند رفتم و اين ملاقات جنبه خيانت نداشت با من همسفر و رفيقى بود كه سرّ نگه دار بود منظور شمشير است وقتى مصاحبت شامل مؤمن و كافر و عاقل و چهارپا و حيوان و جماد شود ديگر اثبات چه امتيازى براى دوست تو مىكند . اما اينكه گفتى خداوند فرموده لا تَحْزَنْ اين موجب ننگى براى او مىشود و عيب است و دليل بر اشتباه اوست زيرا لا تَحْزَنْ نهى است و صورت نهى چنين است ( نكن ) ابا بكر در اين حزن و اندوه يا در حال اطاعت خدا بوده يا معصيت . اگر اطاعت خدا ميكرده پيامبر از اطاعت نهى نمىكند بلكه امر مينمايد و تشويق مىكند اگر معصيت باشد . صحيح است چون پيامبر از آن نهى كرده اين آيه خود شاهد معصيت اوست كه پيامبر از آن نهى مىفرمايد . اما سخن تو كه خداوند فرموده إِنَّ اللَّهَ مَعَنا پيامبر خبر داده كه خداوند با اوست و تعبير بلفظ جمع مثل اين آيه است إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ