از همان عصر رسول خدا ص به وسيله آن حضرت در ميان مسلمين نشر شد ، و اشاره به پيروان خاص امير مؤمنان على ع است ، و آنها كه گمان مىكنند تعبير « شيعه » از تعبيراتى است كه قرنها بعد به وجود آمده سخت در اشتباهند .
2 - لزوم اخلاص نيت در عبادت
بعضى از علماى اصول فقه به آيه و ما * ( أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا اللَّه مُخْلِصِينَ لَه الدِّينَ ) * براى لزوم « قصد قربت » در عبادات ، و اينكه اصل در اوامر تعبدى بودن است نه توصلى استدلال كردهاند ، و اين منوط به آن است كه « دين » در اينجا به معنى « عبادت » بوده باشد ، تا دليل بر لزوم اخلاص در عبادات گردد و « امر » را در اين آيه به طور مطلق قرار دهيم تا مفهومش لزوم قصد قربت در همه اوامر باشد ( مگر مواردى كه به دليلى خارج شده ) در حالى كه مفهوم آيه ظاهرا هيچيك از اينها نيست ، بلكه مقصود اثبات توحيد در مقابل شرك است ، يعنى آنها جز به توحيد دعوت نشدهاند و با اين حال ارتباطى با احكام فرعى ندارد .
3 - قوس عجيب صعودى و نزولى انسان
از آيات اين سوره به خوبى استفاده مىشود كه هيچ مخلوقى در عالم فاصله قوس صعودى و نزوليش به اندازه انسان نيست ، اگر داراى ايمان و اعمال صالح باشد ( توجه داشته باشيد كه « عملوا الصالحات » همه اعمال صالح را شامل مىشود نه بعضى را ) برترين خلق خدا است ، و اگر راه كفر و ضلالت و لجاج و عناد را بپويد چنان سقوط مىكند كه بدترين خلق خدا مىشود ! اين فاصله عظيم ميان « قوس صعودى » و « نزولى » انسان گر چه مساله