پرش به محتوای اصلی

بحار الأنوار (ج23 تا 27) (بخش امامت) ( فارسى)ج ۲ — صفحه 74

پدیدآورندگان:

ص۷۴

بخش سى و دوم حكمت ، معرفت امام است

تفسير قمى : علي بن قصير از حضرت صادق عليه السّلام نقل مىكند كه عرض كردم فدايت شوم تفسير اين آيه چيست : وَ لَقَدْ آتَيْنا لُقْمانَ الْحِكْمَةَ بلقمان حكمت آموختيم . فرمود يعنى معرفت امام زمان خودش . محاسن برقى : ابو بصير گفت : از حضرت صادق عليه السّلام در مورد اين آيه سؤال كردم : وَ مَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْراً كَثِيراً هر كه داراى حكمت شود به او خير و خوبى فراوان داده شده . فرمود اطاعت و فرمانبردارى از خدا و معرفت امام است . تفسير عياشى : ابو بصير گفت از حضرت باقر شنيدم در تفسير آيه وَ مَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْراً كَثِيراً فرمود معرفت امام و پرهيز از گناهان كبيره‌اى كه خداوند وعده آتش داده . عياشى : سليمان بن خالد از حضرت صادق نقل كرد كه فرمود حكمت عبارت است از معرفت و بصيرت در دين هر كدام از شما فقيه در دين باشد حكيم است ، از مردن هيچ كس در جهان شيطان خوشحال نميشود به اندازه خوشحالى از مردن يك فقيه .