پرش به محتوای اصلی

بحار الأنوار (ج23 تا 27) (بخش امامت) ( فارسى)ج ۲ — صفحه 27

پدیدآورندگان:

ص۲۷

بخش بيست و ششم ولايت ائمه صدق است و صادقين و صديقين و شهداء و صالحين آنهايند

آيات : سوره توبه آيه 119 يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ كُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ تفسير : مرحوم طبرسى مينويسد : در مصحف عبد اللَّه و قرائت ابن عباس من الصادقين است همين نيز از حضرت صادق نقل شده سپس ميگويد : يعنى كسانى كه در گفتار راستگويند و دروغ نميگويند معناى آيه اينست كه بر مذهب كسانى باشيد كه در گفتار و كردار خود دروغ نميگويند و با آنها مصاحبت و همنشينى كنيد خداوند راستگويان را در سوره بقره توصيف نموده وَ لكِنَّ الْبِرَّ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ تا أُولئِكَ الَّذِينَ صَدَقُوا وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ . خداوند دستور داده از آنها پيروى كنيد بعضى گفته‌اند : منظور از صادقين كسانى هستند كه خداوند در اين آيه آنها را ستوده : رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضى نَحْبَهُ كه منظور حمزة بن عبد المطلب و جعفر بن ابى طالب وَ مِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ على بن ابى طالب عليه السّلام است .