پرش به محتوای اصلی

بحار الأنوار (ج23 تا 27) (بخش امامت) ( فارسى)ج ۲ — صفحه 256

پدیدآورندگان:

ص۲۵۶

درك نكنند . مناقب : ادريس بن عبد اللَّه از حضرت صادق نقل كرد در باره آيه : ما سَلَكَكُمْ فِي سَقَرَ ، قالُوا لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّينَ فرمود منظور اينست كه ما پيرو ائمه‌اى نبوديم كه خدا در باره آنها فرموده : وَ السَّابِقُونَ السَّابِقُونَ مگر نشنيده‌اى كسى كه پشت سر شخصى سابق و برنده مسابقه در اسب دوانى مىآيد او را مصلى ميگويند همين معنى را منظور كرده كه گفته از پيروان سابقين نبوديم . حضرت باقر و صادق فرمودند : الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبائِرَ الْإِثْمِ وَ الْفَواحِشَ در باره آل محمّد نازل شده . شايد معنى اينست كه اثم و فواحش دشمنان آنهايند يا اين كه ائمه از همه گناه‌ها و فواحش پرهيز ميكنند كه اين لازمه عصمت است مراد از ( لمم ) كه در دنبال آيه است مكروهات است . بصائر : محمّد بن منصور گفت از حضرت موسى بن جعفر عليه السّلام اين آيه را پرسيدم : إِنَّما حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ فرمود قرآن داراى ظاهر و باطنى است آنچه خدا حرام كرده همان معنى ظاهر است ولى باطن حرامها پيشوايان جور هستند و آنچه خدا در كتاب خود حلال كرده ظاهر آن است باطنش ائمه واقعى هستند . بصائر : داود بن فرقد گفت حضرت صادق عليه السّلام فرمود نگوئيد براى هر آيه اين مردى است و اين مردى بعضى از قرآن حلال است و بعضى حرامها است بعضى داستان پيشينيان و بعضى احكام بين شما است و برخى خبرهاى آينده است