بخش چهل و سوم آيه وَ عِبادُ الرَّحْمنِ الَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ
تا وَ اجْعَلْنا لِلْمُتَّقِينَ إِماماً در باره آنها نازل شده مرحوم طبرسى در تفسير آيه : يَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْناً يعنى راه ميروند روى زمين با سكينه و وقار و فرمانبردار نه با خودخواهى و خودپسندى و تكبر و تبهكارى . « قال ابو عبد اللَّه عليه السّلام : هو الرجل الذى يمشى بسجية التى جبل عليها لا يتكلف و لا يتبختر . يعنى شخصى است كه در موقع راه رفتن طبق سرشت و طينت خود راه ميرود نه راه رفتن ساختگى از روى تكبر . بعضى گفته بردباران و دانشمندان كه نادانى نميكنند گر چه بر آنها نادانى شود : وَ الَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنا هَبْ لَنا مِنْ أَزْواجِنا وَ ذُرِّيَّاتِنا قُرَّةَ أَعْيُنٍ كسانى كه ميگويند پروردگارا ببخش ما را از همسران و فرزندان كسانى را كه موجب روشنى چشم ما شود كه ببينيم مطيع خدايند در دنيا با خوبى و كردار نيك آنها خوشحال ميشويم و در آخرت به بهشت رفتن ايشان .