كه فرمود :
ان البلاء للظالم ادب ، و للمؤمن امتحان ، و للانبياء درجة و للاولياء كرامة .
« بلاها براى ظالم تاديب است ، و براى مؤمنان امتحان ، و براى پيامبران درجه ، و براى اولياء كرامت و مقام است » ( 1 ) .
اين حديث شاهد گويايى است براى آنچه در مورد استثناهاى آيه بيان كرديم .
3 - در حديث ديگرى در كافى از امام صادق ع آمده است كه فرمود :
ان العبد اذا كثرت ذنوبه ، و لم يكن عنده من العمل ما يكفرها ، ابتلاه بالحزن ليكفرها :
« هنگامى كه انسان گناهش افزون شود و اعمالى كه آن را جبران كند نداشته باشد خداوند او را گرفتار اندوه مىكند تا گناهانش را تلافى كند » ( 2 ) .
4 - در كتاب كافى اصولا بابى براى اين موضوع منعقد شده ، و 12 حديث در همين زمينه در آن آمده است ( 3 ) .
تازه همه اينها غير از گناهانى است كه خداوند طبق صريح آيه فوق مشمول عفو و رحمتش قرار مىدهد كه آن نيز به نوبه خود بسيار است .
2 - رفع يك اشتباه بزرگ
ممكن است كسانى از اين حقيقت قرآنى سوء استفاده كنند و هر گونه مصيبتى دامنشان را مىگيرد با آغوش باز از آن استقبال نمايند و بگويند بايد
هامش
( 1 ) بحار الانوار جلد 81 صفحه 198 .
( 2 ) « كافى » جلد دوم كتاب الايمان و الكفر باب تعجيل عقوبة الذنب حديث 2
( 3 ) همان مدرك .