تا در درجه اول آنها ايمان بياورند و بعد دامنه آئين او به ديگران گسترش پيدا كند .
اما بهانه جويانى كه مانند كودكان هر روز مطلب غير منطقى تازه اى را مطرح مىكردند ، و با حرفهاى كودكانه و ضد و نقيض خود نشان مىدادند كه به دنبال حقطلبى نيستند ، يك روز مىگفتند چرا اين قرآن تنها به زبان عرب نازل شده ؟
آيا بهتر نبود همه يا قسمتى از آن به غير اين زبان بود تا ديگران نيز بهره گيرند ؟
( در حالى كه آنها هدف ديگرى داشتند منظورشان اين بود كه توده مردم عرب از جاذبه فوق العاده محروم گردند ) .
و اگر اين خواسته آنها انجام مىشد ، مىگفتند : چگونه او عرب است و كتابش غير عربى ؟
خلاصه هر روز به بهانه اى خود و ديگران را سرگرم و از راه حق باز مىداشتند .
اصولا « بهانه جويى » هميشه دليل بر اين است كه انسان درد ديگرى دارد كه نمىخواهد آن را فاش بگويد ، درد اين گروه نيز اين بود كه تودههاى مردم سخت مجذوب قرآن شده بودند ، و لذا منافع آنها سخت به خطر افتاده بود ، براى خاموش كردن نور اسلام به هر وسيله اى متوسل مىشدند .
پايان جزء 24 قرآن مجيد
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 311
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٣١١