[ سوره الشعراء ‹ 26 › : آيات 153 تا 159 ]
قالُوا إِنَّما أَنْتَ مِنَ الْمُسَحَّرِينَ ‹ 053 › ما أَنْتَ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُنا فَأْتِ بِآيَةٍ إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ ‹ 054 › قالَ هذِه ناقَةٌ لَها شِرْبٌ وَلَكُمْ شِرْبُ يَوْمٍ مَعْلُومٍ ‹ 055 › وَلا تَمَسُّوها بِسُوءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذابُ يَوْمٍ عَظِيمٍ ‹ 056 › فَعَقَرُوها فَأَصْبَحُوا نادِمِينَ ‹ 057 ›
فَأَخَذَهُمُ الْعَذابُ إِنَّ فِي ذلِكَ لآيَةً وَما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ ‹ 058 › وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ‹ 059 ›
ترجمه :
153 - گفتند ( اى صالح ) تو عقل خود را از دست داده اى .
154 - تو فقط بشرى همچون ما هستى اگر راست مىگويى آيت و نشانه اى بياور .
155 - گفت اين ناقه اى است كه براى او سهمى ( از آب قريه ) است و براى شما سهم روز معينى .
156 - كمترين آزارى به آن نرسانيد كه عذاب روز عظيم شما را فرو خواهد گرفت .