تفسير :
بخش ديگرى از نشانههاى عظمت او .
قرآن در اينجا بار ديگر به آيات توحيد و نشانههاى عظمت خدا و اسرار آفرينش مىپردازد و با انگشت گذاشتن روى قسمتهاى مختلفى از پديدههاى طبيعى و اشارههاى كوتاه و پر معنى به اسرار و خواص آنها ، رابطه بندگان را با خدا نزديكتر كرده ، نور ايمان و معرفت را در قلبهايشان مىپاشد .
نخست به برق ( برقى كه در ميان قطعات ابر پيدا مىشود ) اشاره كرده مىگويد : « او كسى است كه برق را كه مايه » ترس « و » طمع « مىباشد به شما ارائه مىدهد » ! ( * ( هُوَ الَّذِي يُرِيكُمُ الْبَرْقَ خَوْفاً وَطَمَعاً ) * ) .
از يك سو شعاع درخشانش چشمها را خيره مىكند و صداى رعبانگيز رعد كه از آن برمىخيزد گاهى شما را به وحشت مىاندازد ، و ترس و اضطراب از خطرات آتشسوزى ناشى از آن مخصوصا براى آنها كه در بيابانها زندگى مىكنند و يا از آن عبور دارند ، آنان را آزار مىدهد .
اما از آنجا كه غالبا همراه آن رگبارهايى به وجود مىآيد و تشنه كامان بيابان را آب زلالى مىبخشد و درختان و زراعت را سيراب مىكند ، آنها را به اميد و طمع مىكشاند ، و در ميان اين بيم و اميد ، لحظات حساسى را مىگذرانند .
سپس اضافه مىكند : « او كسى است كه ابرهاى سنگين و پربار ايجاد مىكند » كه قادر به آبيارى زمينهاى تشنهاند ( * ( وَيُنْشِئُ السَّحابَ الثِّقالَ ) * ) .
بركات رعد و برق
مىدانيم از نظر علمى پيدايش برق به خاطر آنست كه دو قطعه ابر با الكتريستههاى مختلف ( مثبت و منفى ) به هم نزديك مىشوند و درست همانند