تفسير عمومى خطبهء صد و يازدهم
أمّا بعد فإنّى أحذّركم الدّنيا ، فإنّها حلوة خضرة ، حفّت بالشّهوات ، و تحبّبت بالعاجلة و راقت بالقليل و تحلَّت بالآمال ، و تزيّنت بالغرور . ( پس از حمد و سپاس خداوندى ، من شما را از دنيا برحذر مىدارم ، زيرا اين دنيا شيرين و سبز و خرم است كه با شهوات پيچيده شده و به جويندگانش با لذائذ گذران خود محبوب جلوه كرده است و با اندك آراستگى شگفتى مردم را به خود جلب كرده و خود را با آرزوها زيور و با فريبايى زينت نموده است . )