ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — صفحه 269

آيات قرآنى در توبيخ مكر و حيله و كيد و اين كه نتايج اين نابكاريها به خود عمل كنندگان آنها بر مىگردد و آنان رستگار نخواهند گشت ، متعدد و متنوع است . از آن جمله : * ( وَأَنَّ الله مُوهِنُ كَيْدِ الْكافِرِينَ ) * ( 1 ) ( و خداوند حيله گرى كفار را پست و ساقط مىنمايد ) . * ( ذلِكَ لِيَعْلَمَ أَنِّي لَمْ أَخُنْه بِالْغَيْبِ وَ ) * ( 2 ) ( و خداوند حيلهء خيانتكاران را هدايت نمىكند ) . * ( إِنَّهُمْ يَكِيدُونَ كَيْداً وَأَكِيدُ كَيْداً فَمَهِّلِ الْكافِرِينَ أَمْهِلْهُمْ رُوَيْداً ) * ( 3 ) . ( آن تبهكاران حيله گرى به راه مىاندازند و من براى آنان از حوادث پشت پرده چاره جوئى مىكنم به آن كفار مهلت بده ، كمى به آنان فرصت بده ) . آيات ديگرى وجود دارد كه كلمهء مكر را مطرح و آن را شديدا محكوم مىكند . آيه اى در مىان آيات مربوط به مكر موجود است كه معناى مكر خداوندى را در برابر مكاران و حيله پردازان توضيح مىدهد :