آن همه شيفتگى و بيقرارى و محبت الهى را دارا شود و گرايش و عبادت خود را ما فوق مجراى معامله گرى قرار بدهد . بلى ، او است كه مىگويد : 7 - « الهى ما عَبَدتُكَ خَوفاً مِن عِقابِكَ وَلا رَغْبَةً فى ثَوابِكَ وَلكِن وَجَدتُكَ اهلًا لِلعِبادَةِ فَعَبَدتُكَ » ( 1 ) . ( اى خداى من ، ترا نه براى ترس از عذابت عبادت كردم و نه براى تمايل به پاداشت ، ترا شايستهء عبادت ديدم و بندگيت نمودم ) . سه - سخنان او در الهيات ، چه در نهج البلاغه و چه در منابع معتبرى كه از آن شخصيت نقل شده است ، عارى از هر گونه بازيگرىهاى ذهنى و ساخته شده‌هاى مغزى معمولى است ، چنان كه در موقع تفسير الهيات نهج البلاغه خواهيم ديد ، آن حقيقتى را كه على بن ابي طالب ( ع ) معرفى مىنمايد و اوصاف و رابطهء او را با جهان هستى بيان مىكند ، جز با تجلى خود آن مبدء اعلا در درونش امكانپذير نمىباشد . مىگويد : « من هرگز شك نكرده‌ام » .