مخلص مىگردد .
وهنگاميكهانسان خود را از تمامىرسوبات ماديت وجاهليت رهايى بخشيد ، آن زمان شخصيت وى در عصر وزمان و يك نسل نمىگنجد .
انسانيت
،
و عشق على
بدين سبب امام على عليه السلام را مورد احترام و قدردانى قرار مىدهيم و به فرزندان خود عشق على را مىآموزيم و در شبهاى شهادت آن حضرت به سوگوارى مىنشينيم و اين عزادارى به آن سبب نيست كه اسم او على و يا فرزند ابى طالب است - هر چند او با داشتن پدرى مورد احترام است - ولى احترام ما به آن شخصيت به اين دليل است كه خود را فداى حقيقت ومظلومين ومستضعفين نمود و چون راهى كه او انتخاب نموده و خود را فداى آن ارزشها كرد ، راه الهى ومقدس بود ومستضعفين به آن نياز مبرم داشتند .
زمانى كه براى مظلوميت او عزادارى مىكنيم در واقع گريستن ما بخاطر آن محرومين است كه زير پاى خشن جاهليت لگدمال شده بودند ، گريه مىكنيم در حالى كه فريادها ونالهها برخاسته از حلقوم يتيمان وبيوه زنان در گوش ما طنين انداز است .
براى على عليه السلام از آن جهت زارى مىكنيم كه اندوه وشكنجه زندانيان مرد و زن در سياهچالهاى حكومتهاى ستمگر ، قلب ما را مىفشارد .