مىدانستند : أو به طهارت ونظافت پايبند واز پليدى گريزان
است ، بر سر أو زباله مىريختند . هر كس به وى ايمان مىآورد وبه
آئين أو مىگرويد ، با شكنجههاى گوناگون أو را كيفر مىكردند تا شايد
از يارى وى دست بردارد . گاه اين شكنجهها به شهادت آنان منجر
مىگرديد ، مانند شهادت ، سميه وياسر پدر ومادر - شهيد فئه باغيه
در جنگ صفين - عمار .
مدتي أو ويارانش در شعب أبى طالب محاصره واز آب وغذا
ممنوع بودند ، تا شايد آن بزرگوار از دعوتش دست بردارد .
بالآخرة با رحلت أبو طالب عموى بزرگوارش وخديجة
أم المؤمنين ، دو بازوى نيرومند حضرت محمد بن عبد الله ( ( صلى الله عليه وآله وسلم ) ) ،
جرأت مشركين افزون شد وآن حضرت ناگزير به هجرت گرديد ،
به مدينه كوچ كرد .
ظلم وستمى كه در اين مرحله بر آن حضرت از سوى مشركان
مىرفت ، بعيد نبود ، زيرا ، از سوى كساني بود كه آشكارا با وى
دشمنى مىكردند ، ودر عقيدة مخالف وى بودند ، از اينرو چندان
نياز به بيان ندارد ، وبه همين مختصر اشاره بسنده مىكنيم .
مظلومترين پيامبر ( فارسي ) — صفحة 13
مساهمون: سيد عليرضا حسيني
ص١٣