شاد باد حال آن مرغى كه دانه را ترك گفت ، و در رياض قدس الهى گلها براى او شكوفان گشت .
آرى هر مرغى كه طمع دانه خوردن را از خويشتن بريد ، دانه هاى حيات بخش را در صحراى بىمكر و حيله خواهد خورد .
به همان دانه ها اكتفا مىكند و از دام رهايى مىيابد و بال و پرش گرفتار هيچ دامى نمىگردد .
تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — صفحه 214
پدیدآورندگان: محمد تقي جعفري
ص۲۱۴