« أَوْ كَالَّذِي مَرَّ عَلى قَرْيَةٍ وَهِيَ خاوِيَةٌ عَلى عُرُوشِها قالَ أَنَّى يُحْيِي هذِه الله بَعْدَ مَوْتِها فَأَماتَه الله مِائَةَ عامٍ ثُمَّ بَعَثَه قالَ كَمْ لَبِثْتَ قالَ لَبِثْتُ يَوْماً أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ قالَ بَلْ لَبِثْتَ مِائَةَ عامٍ فَانْظُرْ إِلى طَعامِكَ وَشَرابِكَ لَمْ يَتَسَنَّه وَاُنْظُرْ إِلى حِمارِكَ وَلِنَجْعَلَكَ آيَةً لِلنَّاسِ وَاُنْظُرْ إِلَى اَلْعِظامِ كَيْفَ نُنْشِزُها ثُمَّ نَكْسُوها لَحْماً فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَه قالَ أَعْلَمُ أَنَّ الله عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ 2 : 259 . » ( 1 ) ( اى پيامبر ، مىتوانى براى مثال اين داستان را هم بنگرى : ] مانند كسى ( عزير ) كه از قريه‌اى عبور مىكرد كه ساختمانها و سقفهايش خراب و از سكنهء زنده خالى شده بود . عزير با خود گفت : خداوند اين قريه و اهلش را پس از مرگ و نابودى كى زنده خواهد كرد ؟ ) خداوند عزير را صد سال در مرگ فرو برد ، سپس زنده اش كرد و فرمود : [ در