حيات ابدى را مىبينم ، آخر تا كى از وطن اصلى خود مهجور بمانم ؟ اگر ما در اين دنيا در فراق و غربت نبوديم خدا از زبان ما نمىفرمود :
« . . . إِنَّا لِلَّه وَإِنَّا إِلَيْه راجِعُونَ . » 2 : 156 كسيت ترديد كند در اين كه رجوع در جايى گفته مىشود كه بر گشتنى وجود داشته باشد ( به سوى وطن ) .
اين سخن پايانى ندارد ، هنگامى كه ابن ملجم اين راز را شنيد سر خم كرد و رفت .
تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — صفحه 811
پدیدآورندگان: محمد تقي جعفري
ص۸۱۱