چهار نفر ومردان شايسته بيش از چهل وافراد نجيب فزون از هفتاد وصالحان ،
بيش از سيصد وشصت تن مىباشند وظاهراً خضر والياس نيز از أوتاد وپيوسته
ملازم حريم قطب مىباشند .
اما صفات أوتاد ( بزرگان ) آن است كه يك لحظه از خدا غفلت نمىورزند واز
مال دنيا مگر به اندازه لازم وضروري جمع نمىكنند ولغزشهاى بشرى از آنها سر
نمىزند ، عصمت در آنها شرط نيست اما در قطب شرط است .
اما ابدال ( شايستگان ) مرتبه ايشان پائين تر از أوتاد ( بزرگان ) است وگاهى از
آنها غفلت سر مىزند وبا ذكر وياد خدا آن را جبران مىكنند وعمداً از آنها گناهى
صادر نمىشود .
اما صالحان ، مردان با تقوا وموصوف به عدالتاند ، از آنان گناه سر مىزند ولى
با استغفار وپشيمانى آن را تلافى مىكنند ، خداوند مىفرمايد :
" كساني كه تقوا پيشه كردهاند هرگاه از شيطان ، وسوسه وخيالي به آنها برسد ، همان لحظه خدا را به
ياد آورند وبينائى وبصيرت پيدا كنند " .
آنگاه كفعمى مىگويد هرگاه يكى از آنها ، مرتبه اى از مراتب ياد شده را از دست
بدهد ، فرد ديگرى از مرتبه پائين تر جانشين وى گردد واگر فردى از صالحان كم
شود ، شخصي از ساير مردم جايگزين أو گردد " .
آنچه كفعمى درباره عمر طولانى إلياس پيامبر ( عليه السلام ) بيان كرده ، مطابق نظر عده اى
از مفسران است كه در تفسير آياتي راجع به الياس اظهار كردهاند وبر أساس تعدادى
از روايات كه از أهل بيت ( عليهم السلام ) رسيده ، آن حضرت زنده است وخداوند عمر أو را
همچون خضر طولانى نموده وآن دو بزرگوار هر سال در سرزمين عرفات وبرخى
أماكن ديگر حضور مىيابند .
* *
عصر الظهور ( عصر ظهور ) ( فارسى ) — صفحة 255
مساهمون: الشيخ علي الكوراني العاملي
ص٢٥٥