به جهت فرمايش خداى تعالى است كه در كلام مجيد خود فرموده
( ( لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ ) )
يعنى نميرسد عهد من ستمكارانرا و مراد بعهد در آيه عهد امامت است به جهت دلالت صدر آيه در آنكه خداى تعالى خطاب فرمود بابراهيم عليه السّلام كه من ترا امام قرار دادم براى مردم و اين كرامت بعد از آن بود كه او را نبى و خليل قرار داده بود پس ابراهيم عليه السّلام درخواست كرد از خدا كه از ذريهء او نيز امام قرار دهد به جهت شرافت و بزرگى منصب امامت پس اين آيه نازل شد و به اين آيه باطل نمود امامت هر ظالمى را تا روز قيامت و قرار گرفت در برگزيدگان خدا .
مبحث سوم در بيان اينكه بايد بامامت امام ( ع ) تصريح شود
مصنف گويد : واجب است كه بر امام نص وارد شده باشد يعنى خدا و رسول او تصريح نموده باشند بامامت او و او را معين كرده باشند براى امامت زيرا كه عصمت از امور باطنى است كه مطلع نميشود بر آن مگر خدا كه عالمست بر اسرار و بواطن مردم پس ناچار است از اينكه بشناساند كسى را كه دانسته است عصمت او را يا اينكه معجزهء بر دست او ظاهر سازد كه دلالت نمايد بر صحت ادعاء او .
شارح گويد : اينكلام اشاره به راه شناختن امام و اجتماع مسلمين است بر اينكه هركس را كه خدا و رسول او يا امام سابق معين نمايند براى امامت و صريحا بيان كنند شخص او را باسم و رسم او امام خواهد بود و نزاعى كه هست در اينست كه آيا راهى ديگر هست براى تعيين امام يا نه .
پس اماميه گفتهاند كه راه منحصر است در نص زيرا كه ما بيان