مگر آنكه بول خشك شود ( 1 ) و يا مخلوط با وذى و يا مذى شود ، كه در اين
حالت بايد دست كشيد تا علم به ازاله نجاست حاصل شود ( 2 ) .
( مسأله 262 ) : در شستن مخرج غايط بين شستن با آب و ماليدن با
سنگ و امثال آن - كه بعدا ذكر خواهد شد - مخير است ( 3 ) ، هرگاه نجاست از
محل تعدى نكرده باشد .
( مسأله 263 ) : اگر نجاست از محل غايط تعدى نموده باشد ، شستن
آن با آب متعين و لازم است ( 4 ) و همچنين است هنگامى كه چيزى مانند خون
همراه با غايط از مخرج غايط بيرون آيد .
( مسأله 264 ) : در استنجاء به غير آب تعدد لازم نيست بلكه آنچه
معتبر است ( 5 ) پاك شدن محل غايط است و همچنين اعتبارى به رنگ و بويى كه
در محل غايط يا در دست مى ماند ، نيست .
( مسأله 265 ) : در استنجاء به غير از آب لازم است كه سه مرتبه باشد
هر چند به كمتر از آن ازاله نجاست شود ، چنانچه اگر به سه مرتبه ازاله نشود ، بايد
هامش
( 1 ) محمد باقر شيرازى : در خشك شدن بول بطور معمول معلوم نيست كه توقف
بر دست ماليدن باشد .
( 2 ) شيخ انصارى : احوط در صورت شك در خروج مذى يا وذى دست ماليدن است .
( 3 ) محمد باقر شيرازى : ليكن افضل آب است .
( 4 ) محمد باقر شيرازى : در غير مقدار متعدى لزوم شستن با آب معلوم نيست ،
ولى شستن تمام محل در اين حال با آب احوط است .
( 5 ) شيخ انصارى - محقق خراسانى - محمد باقر شيرازى : احوط در تعدى فاحش
كه موجب نجاست آب استنجاء مىشود دو مرتبه است .
محمد كاظم طباطبائى : اگر چه دو نوبت واجب نيست .