2 - منظور ابراهيم و اسماعيل درخواست توبه پذيرى از خداوند نسبت بستمكاران ذريّهء خود بوده است . 3 - مراد اين است كه پروردگارا رحمت و عنايت خود را شامل ما بگردان . إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ . . . - تو اى پروردگارا ! نسبت بگناهان بزرگ ، توبه پذير ميباشى ، بعضى گفتهاند مراد از كلمهء « التواب » اين است كه تو توبه را مكرر ميپذيرى . الرَّحِيمُ . . . - نسبت ببندگان خود داراى رحمت هستى نعمتهاى بزرگ به آنها عنايت ميكنى و پرده روى گناهان آنها ميپوشى . از اين آيه اين نكته استفاده مىشود كه « دعا » نسبت بامورى كه دعا كننده ميداند تحقق پيدا نخواهد كرد نيز صحيح است زيرا ابراهيم و اسماعيل مىدانستند كه هرگز گناه نخواهند كرد و هيچگاه از دين اسلام جدا نخواهند شد .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 129 ]
[ ترجمه ]
شرح لغات
تفسير :
بقيهء دعاى ابراهيم را خداوند بيان ميفرمايد : رَبَّنا وَ ابْعَثْ فِيهِمْ رَسُولًا مِنْهُمْ . . . - پروردگارا در ميان آنها پيغمبرى از خودشان برانگيز . ضمير در « فيهم » به « امت مسلمان » واقع در آيهء قبل برميگردد چون