شرح لغات :
تفسير :
سپس خداوند حكم جنگ در ماههاى حرام را بيان مىكند و ميفرمايد : « الشَّهْرُ الْحَرامُ بِالشَّهْرِ الْحَرامِ ، و منظور از اين ماه حرام همان ذو القعده است و همان ماهى بود كه پيامبر قصد مكه داشت در آن ماه و مشركان جلوگيرى كردند و بالآخره پيمان « حديبيه » منعقد شد . در معناى اين آيه « الشَّهْرُ الْحَرامُ بِالشَّهْرِ الْحَرامِ » ( ماه حرام در برابر ماه حرام ) دو وجه بيان شده است : 1 - در آيه كلمه « قتال » ( جنگ ) حذف شده است و معنايش اينست كه جنگ در ماه حرام در برابر جنگ در همين ماه است . 2 - اين ماه حرام « ذو القعده » در سال هفتم بعثت كه مسلمين موفق به زيارت خانه كعبه و عمره شدند در مقابل آن ماه حرام ذو القعده سال ششم بعثت كه مشركان جلوگيرى كردند . ماههاى حرام چهار ماه است : « ذو القعده ، ذو الحجه محرم و رجب ) كه سه ماه اول پى در پى ( سرد ) است و ماه رجب ، فرد است . در اين ماه اعراب جنگ را حرام ميدانستند حتى كسى قاتل پدر و يا برادرش را ميديد در اين ماه او را نميكشت .