. . .
شيخ محمد حسين ، ضمن بيان اين موضوع ، بهوجود درِ ديگرى اشاره كرده است كه در همين طرف وجود دارد و به نام سلطان مراد بن سلطان سليم ، متوفاى 1003 ه . ق / 1595 م ، است . « 1 » اين درِ ، هنگامى بازگشايى شد كه اين سلطان ، از نجف ديدار كرد و به زيارت مرقد اميرمؤمنان ( ع ) مشرف گرديد . او از طريق آن در ، وارد حرم مطهر شد . سپس آن در بسته شد و فقط هنگامى كه سلطان مسلم ، حرم مطهر را زيارت كرد ، براى بار دوم بازگشايى شد . پس از آن ، دوباره بسته شد و تنها براى ناصرالدين شاه قاجار ، در سال 1287 ه . ق - 1870 م باز شد . شيخ محمد حسين مىگويد : او آن در را مشاهده نموده است ؛ درحالىكه داراى تزيينات هندسى بوده و با عاج فيل ، جواهر نشان شده بوده است . شكل آن ، به علت حنايى كه زائران روى آن قرار داده بودند ، زشت شده بود . ازاينرو از آنجا كنده شد و در انبار گذاشته شد . سپس بعد از اندك زمانى ، در همان سمت ، درِ جديدى ساخته شد . شيخ محمد حسين حرزالدين نيز به درى كه وسط ساباط ( راهرو سرپوشيده ) بوده و به رواق راه داشته است ، اشاره مىنمايد . اين در ، از زمانهاى دور ، بسته شده است و بهجاى آن ، يك پنجره ساخته شده از برنج ، گذاشته شد و به حجرهاى منتهى مىشود كه در آن برخى از اشياى گرانقيمت حرم ، نگهدارى مىشود .
تصوير شماره 139 . درهاى طلاى ايوان .
هامش
( 1 ) . ر . ك : تاريخ النجف الاشرف ، ج 1 ، ص 420 . به نقل از معارف الرجل ، ج 2 ، ص 5 .