فرمود : إِنَّ الَّذِينَ يُنادُونَكَ مِنْ وَراءِ الْحُجُراتِ أَكْثَرُهُمْ لا يَعْقِلُونَ « 1 » . خداوند مردم را به رعايت ادب در گرامى داشتن و بزرگ داشتن پيامبر صلّى اللّه عليه و آله فراخواند و فرمود : لا تَجْعَلُوا دُعاءَ الرَّسُولِ بَيْنَكُمْ كَدُعاءِ بَعْضِكُمْ بَعْضاً « 2 » و نيز فرمود : يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَرْفَعُوا أَصْواتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ وَ لا تَجْهَرُوا لَهُ بِالْقَوْلِ كَجَهْرِ بَعْضِكُمْ لِبَعْضٍ . « 3 » همچنين ، كسانى را كه در پيشگاه او صداى خويش فرومىآورند ستود و فرمود : إِنَّ الَّذِينَ يَغُضُّونَ أَصْواتَهُمْ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ أُولئِكَ الَّذِينَ امْتَحَنَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ لِلتَّقْوى لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ أَجْرٌ عَظِيمٌ . « 4 »
فصل [ 6 ] : چند نكته
از ابو جعفر محمّد بن موسى موسوى شنيدم كه مىگفت : رسم نثار دادن در پيشگاه شاهان و ديگر بزرگان و مهتران از اين ادب الهى در برابر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله گرفته شده است كه فرمود : يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا ناجَيْتُمُ الرَّسُولَ فَقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْواكُمْ صَدَقَةً « 5 » . امروزه نيز چنين است كه گويى كسى كه نزد پادشاه و مهتر ، خواستهاى دارد ، با هديهاى به حضور مىرسد و به سپاس خداوند كه ديدار آن مهتر و پادشاه را در سلامت جانى و ايمنى مالى برايش ميسّر ساخته است از جانب او صدقهاى مىدهد و از آن پادشاه و مهتر مىخواهد دربارهء اين پيشكش هر رأيى كه دارد ، اعم از صدقه دادن و جز آن ابراز كند . امّا اگر اين ديداركننده مىخواست آن نثار را خود صدقه دهد ، شك و ترديد در دلش سنگينى مىكرد .