الَّذِينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا الْيَهُودَ وَ النَّصارى أَوْلِياءَ بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ « 1 » . گفت : لا يَنْهاكُمُ اللَّهُ عَنِ الَّذِينَ لَمْ يُقاتِلُوكُمْ فِي الدِّينِ وَ لَمْ يُخْرِجُوكُمْ مِنْ دِيارِكُمْ . « 2 » مردى به او گفت : اى مخنث ! گفت : وَ ضَرَبَ لَنا مَثَلًا وَ نَسِيَ خَلْقَهُ . « 3 » يكبار ابن رستم به او نوشت : از عباس بن رستم ديوانه به ابو العيناء تهمت خورده ؛ بارى ؛ نزد من سركهاى است كه ديوانه را به شتاب مىافكند ، عطرى است كه اندوهگين را به شادى و سرخوشى مىكشاند ، سخنى است كه مرواريد نهفته را از درخشش مىاندازد ، و اينك برادران بىدين تو نزد من گرد آمدهاند ؛ پس اى كافران ، بر من برترى مجوييد و به تسليم نزد من آييد . « 4 » ابو العيناء چنين پاسخ داد : اخْسَؤُا فِيها وَ لا تُكَلِّمُونِ . « 5 »
فصل [ 4 ] : پاسخهاى كاتبان ، اديبان و بذلهگويان
يكى از ديوانيان اندوهگين شده بود . نزد كاتب خود رفت تا با او باب سخن بگشايد . پس براى سخن گشودن گفت : خداوند از سخن گشودن با كاتبان نهى كرده است ! او گفت : امّا اين سخن تو كجا و آن كلام خداوند كجا كه [ با كاتبان سخن آورده و ] فرموده است : وَ لا يُضَارَّ ؟ « 6 » پس از اين سخن وى خنديد و از او درگذشت . يك زندانى به كاتب كسى كه او را به زندان افكنده بود چنين نوشت : ادْعُوا رَبَّكُمْ يُخَفِّفْ عَنَّا يَوْماً مِنَ الْعَذابِ « 7 » . كاتب آن را بر مهتر خود عرضه داشت و او چنين توقيع كرد : ما لِلظَّالِمِينَ مِنْ حَمِيمٍ وَ لا شَفِيعٍ يُطاعُ . « 8 »