( 1 )
پاداش آن كس كه شعرى براى امام حسين عليه السّلام بخواند و بگريد يا بگرياند و يا خويش را گريان نماياند
( 2 ) [ 294 ] 1 - . . . ابو هارون گويد : امام صادق عليه السّلام به من فرمود : اى ابو هارون ! شعرى در بارهء امام حسين عليه السّلام بخوان ، پس من نيز شعرى خواندم . امام عليه السّلام فرمود :
آن گونه بخوان كه رقّتانگيزانه خوانند . من نيز خواندم :
امرر على جدث الحسين * فقل لاعظمه الزّكيّة
يعنى بر مزار حسين عليه السّلام گذر نما و به استخوانهاى پاك پيكرش بگو .
راوى گويد : امام عليه السّلام گرييد و فرمود باز بخوان و من قصيدهء ديگرى خواندم و گرييد و گريستن زنان را از پشت پرده شنيدم . چون شعرخوانى خويش را به پايان بردم ، امام عليه السّلام فرمود : اى ابو هارون ! هر كه در بارهء امام حسين عليه السّلام شعرى خواند و بگريد و ده نفر را بگرياند ، بهشت براى او نوشته شود و هر كه شعرى در بارهء امام حسين عليه السّلام خواند و بگريد و پنج نفر را بگرياند بهشت براى او نوشته شود و هر كه شعرى در بارهء امام حسين عليه السّلام خواند و بگريد و يك نفر را بگرياند براى هر دو بهشت نوشته شود و هر كه امام حسين عليه السّلام در نزدش ياد شود و به اندازهء بال مگسى سرشك از ديدگانش فرو ريزد ، پاداش او بر عهدهء خداى گرامى و بزرگ است و به فروپايهتر از بهشت براى او راضى نشود .
( 3 ) [ 295 ] 2 - . . . أبى عماره منشد گويد كه امام صادق عليه السّلام به من فرمود : اى ابو عماره در بارهء امام حسين عليه السّلام شعرى براى من بخوان .
راوى گويد كه شعرى خواندم و گريست و ديگر بار شعرى خواندم و گريست و سوگند به خدا كه پيوسته شعر مىخواندم و او مىگريست تا آنگاه كه صداى گريه را از اندرون خانه شنيدم . امام عليه السّلام مرا فرمود : اى ابو عماره ! هر كه در بارهء امام حسين عليه السّلام شعرى خواند و پنجاه نفر را گرياند ، بهشت از آن اوست و هر كه در بارهء امام