( 1 ) از غلامان آل ابى طالب مردى كه خواجهى حرمسرا بود و همراه محمد بن جعفر بود با طعن نيزه هارون بن مسبب را از اسب فرو انداخت .
نزديك بود كه كارش ساخته شود ولى اصحابش سر رسيدند و با حملات پى در پى هارون را از خطر مرگ رهانيدند .
طالبيون پس از اين وقعه دست از جنگ كشيدند و به قرارگاهشان كه در كوه « ثبير » واقع شده بود باز گشتند .
محمد بن جعفر برادرزادهى خود على بن موسى الرضا « سلام اللَّه عليه » را بعنوان رسالت پيش هارون فرستاد و سخن از صلح بميان كشيد ولى هارون اين پيام را نپذيرفت و نامهى محمد را بى جواب گذاشت .
از نو آتش جنگ شعلهور شد .
پيروزى طالبيون در گروى موضع نظاميشان بود .
در آنجا كه آل ابى طالب سنگر گرفته بودند موقعيت نظامى بسيار مجهز بود .
آنجا به صورت دژى تسخير ناپذير آل ابى طالب را در آغوش خويش پناه داده بود .
اما نيروى هارون آن دژ را در محاصره گرفتند .
پس از سه روز كه آب و نان فرزندان ابو طالب بپايان رسيد ناچار پراكنده و پريشان شدند .
مقاتل الطالبيين ( فرزندان ابو طالب ) ( فارسي ) — صفحة 315
مساهمون: جواد فاضل
ص٣١٥